Στην χωματερή η ιστορία με οδηγό την ανάπτυξη

Από την “εφημερίδα των συντακτών”
Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΩΤΟΥ, δημοσιογράφος, συγγραφέας.

490 Π.Χ. Στον Μαραθώνα, Αθηναίοι και Πλαταιείς μάχονται τους Πέρσες. Ο Ηρόδοτος γράφει: “… κίνησαν με τα καράβια τους για τις ακτές της Αττικής (…) ο Μαραθώνας ήταν πιο κατάλληλος για επιχειρήσεις ιππικού (…), εκεί τους οδήγησε ο Ιππίας (…) Οι Αθηναίοι, όταν το πληροφορήθηκαν, πήραν τα όπλα τους και πήγαν στον Μαραθώνα (…) είχαν παραταχθεί στο Τέμενος του Ηρακλή (…) Η μάχη στο Μαραθώνα κράτησε ώρες πολλές (…) Και σε αυτόν τον αγώνα σκοτώνεται ο (…) Κυναίγειρος (…) γαντζωμένος στην πρύμνη ενός καραβιού του έκοψαν το χέρι με τσεκούρι και [έπεσαν] και άλλοι ακόμα Αθηναίοι, πολλοί και ονομαστοί…”

Ο Παυσανίας στα Αττικά αναφέρεται στην Μάχη, γράφοντας ότι έγινε στο Δήμο του Μαραθώνα ο οποίος προς τιμή του Ηρακλή ονομάζεται και Ηρακλέας. Μιλά για την ελώδη λίμνη όπου έπεσαν οι Πέρσες που υποχωρούσαν και ότι πάνω από την λίμνη υπάρχουν τα σημάδια από το σημείο στο οποίο ο Αρταφέρνης είχε άλογα και το ενδιαίτημα του.
Περιγράφει τη γεμάτη ψάρια θάλασσα της περιοχής, το βουνό του Πανός και το ομώνυμο σπήλαιο όπου παλαιότερα υπήρχαν σπίτια και λουτρά.

17ος-18ος ΑΙΩΝΑΣ: Περιηγητές όπως οι Fauvie, Finlay, Prokesch von Osten αναζητούν τα ίχνη της μάχης του Μαραθώνα. Βρίσκουν τύμβους (δέκα το αριθμό), προτομές, ταφικά μνημεία, ναούς.

1926-1927: Ο αρχαιολόγος Γ. Σωτηριάδης αναζητά την Τετράπολη του Μαραθώνα και του Ηροδότου. Το 1928 το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης εκδίδει την εργασία του όπου καταγράφονται οι έρεύνες, οι υποδείξεις των ντόπιων και οι αναμνήσεις των “μαρμάρων”.
Αναφέρεται στην Τετράπολη του Μαραθώνα (Οινόη, Προβάληνθο, Τρικόλυθο και Μαραθών) και στο Τέμενος του Ηρακλή”. Την Οινόη την τοποθετεί στην παρακείμενη χαράδρα, τον Τρικόλυθο κάπου κοντά στο κάτω Σούλι.
Για την Προβάλυνθο και τον Μαραθώνα αναφέρει ότιδε “…ευρέθηκε θέση…”. Ο Αρχαιολόγος καταλήγει ότι η Αρχαία πόλη του Μαραθώνα θα πρέπει να βρισκόταν στις υπόρειες ενός μικρού βουνού με το όνομα Αγριελίκι και έξω από τα τείχη ο ναός του Ηρακλή. Στο βιβλίο ανακαλύπτει κανείς και την υποτυπώδη οικονομική οργάνωση της περιοχής, με τη γεωργία να κυριαρχεί και την αρχαιοκαπηλία να λειτουργεί ως μέσο χρηματοδότησης της …ανάπτυξης.,

1957:  Με υπουργική απόφαση χαρακτηρίζονται 27 αρχαιολογικοί χώροι της Αττικής. Μεταξύ αυτών:
– Ο νεολιθικός Ν. Μάκρης σε “χώρον ανατολικώς της κωμοπόλεως εις ακτίνα 100 μεσογείως μέτρων και μέχρι της θαλάσσης”.
– Ο Τύμβος του Μαραθώνος σε “χώρον εις ακτίνα 300 μέτρων απ’αυτού”.
– Η αρχαία Ακρόπολις του Μαραθώνος επί του βουνού “Αγριλίκι” εις ακτίνα 300μέτρων από των προπόδων.
Η ίδια απόφαση ορίζει επίσης ως αρχαιολογικούς χώρους:
“Ολόκληρον την περιοχή της χερσονήσου του Αγίου Κοσμά” και “τον περί τον Ναόν του Απόλλωνος Ζωστήρος εν τω Λαιμώ της Βουλιγμάνης χώρον και εις απόστασιν 100 μέτρων γύρωθεν τούτου”.

2019: στο όνομα της ανάπτυξης και με πρόσχημα τα μνημόνια, η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού συστήματος όλων των βαθμίδων (τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, Κοινοβούλιο) απογυμνώνει τον τόπο από την ιστορία του. Παραδίδει το Ελληνικό και τον Αγ. Κοσμά στους φραγκάτους και την ευρύτερη περιοχή του Μαραθώνα πεσκέσι στη βιομηχανία των σκουπιδιών. Εκεί όπου βρίσκονται οι εμβληματικοί τόποι του Ηροδότου και του Παυσανία.
Ολοι τους απέχουν λίγα μόλις χιλιόμετρα από τον ΧΥΤΥ του Γραμματικού: 4,5 χλμ. Ο Ραμνούντα, 8,5 η Λίμνη Μαραθώνα, 13 ο Τύμβος Μαραθώνα, 7,5 το Κάτω Σούλι. Κοντινότερα το σφραγισμένο σήμερα σπήλαιο του Πανός. Και τα νερά του Ευβοϊκού, που “έβρεχαν” το νησάκι όπου οι Πέρσες φύλαξαν τα “ανδράποδα” από την Ερέτρια αλλά και που “χάιδεψαν” το νεκρό σώμα του Κυναίγειρου παραδίδονται βορά των αποβλήτων που θα μαγαρίζονται από τα υγρά απόβλητα του ΧΥΤΥ που θα ξεβράζονται στη θάλασσα.

Και είναι πολύ πιθανό οι επόμενοι ή μεθεπόμενοι μαραθωνοδρόμοι,όταν θα περιμένουν στην αφετηρία τα σινιάλο της εκκίνησης, να μην μπορούν να συγκεντρωθούν στα 42,1 χιλιόμετρα της διαδρομής ίδιας με εκείνη που θα κάνουν καθημερινά εκατοντάδες σκουπιδιάρες για να εναποθέσουν λίγα χιλιόμετρα από την ιστορία τα σκουπίδια της καθημερινότητας εξαιτίας της δυσοσμίας από τα βουνά των σκουπιδιών που θα στοιβάζονται λίγα χιλιόμετρα παραπέρα. Αλλά και οι περιηγητές, που θα “αναζητούν” στα νερά του Σχινιά, του Μαραθώνα και του Ραμνούντα τον ηρωικό Κυναίγειρο, είναι πολύ πιθανό να αντικρίσουν μυριάδες δηλητηριασμένα ψάρια από τα υγρά απόβλητα που θα φαρμακώσουν τον Ευβοϊκό.
Ετσι, το κοκτέιλ των οσμών και των δηλητηρίων θα “μολύνει” την κλασσική διαδρομή και την αφετηρία της. Πιο νωρίς όμως, η χωματερή που φτιάχτηκε με άλλοθι την ανάπτυξη θα έχει φαρμακώσει την ιστορία.

Και όλα αυτά επειδή ένα βέβηλο πολικό σύστημα με προεξάρχοντες κάποιου “αρχαιολάτρες”, “Θρησκευόμενους”, φίλους του “νόμου και της τάξης” αλλά και υπέρμαχους της διαλλακτικής αλήθειας, αποφάσισε να προσφέρει “γην και ύδωρ” σε μια δράκα ολιγαρχών. Δεν το κάνει ούτε βουβά ούτε κρυφά. Αδιαφορώντας για τους ανθρώπους και την ιστορία το κάνεις τα φανερά και με θόρυβο που μπορεί να παραλληλιστεί με τις μπομπάρδες του Μοροζίνι που κατέστρεψαν τον Παρθενώνα.
Η Ιστορία εάλω με τις ευχές και τις ευλογίες των αρχόντων, που προτιμούν να κατασιγάζουν τις όποιες τύψεις μπρυκάζοντας τις μυθοπλασίες περί ανάπτυξης.

Στους άρχοντες με τις εύπλαστες συνειδήσεις γαι να μπορούν να θυσιάζουν την Ιστορία αναφερόταν ο Δ. Παπαρρηγόπουλος όταν έγραφε για πολιτείες που¨”…συνέκειτο… από τινών εκατοντάδων προνομιούχων οίκων και πολλών χιλιάδων ανθρώπων, οίτινες πολυειδώς, υλικώς, ηθικών, πολιτικώς καταπιεζόμενοι, ουδένα είχον λόγον να θυσιάσθώσιν υπέρ της πατρίδος, ενώ οι ολίγοι δυνάσται φοβούμενοι αδιαλείπτως την δυσαρέσκειαν των πολλών δυναστευομένων ήσαν πρόθυμοι να υποκύψωσιν εις πάσαξενικήν κυριαρχίαν, αρκεί να διατηρήσωσι τα προνόμια αυτών…”

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*